บทที่ 326 เติ้งหยุนซง เต็งหนึ่งสาขา ฯพณฯ กว่างซี

บทที่ 326 เติ้งหยุนซง เต็งหนึ่งสาขา ฯพณฯ กว่างซี

วันพุธที่ 9 กรกฎาคม ค.ศ. 1986 เวลา 19:00 น.

งานเลี้ยงอำลาของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 รุ่นปี ’83 ของโรงเรียนมัธยมปลายป้อไป๋กำลังจัดขึ้น

ช่วงนี้เป็นช่วงกลางฤดูร้อน อากาศอบอ้าวและร้อนระอุเป็นอย่างยิ่ง ในยุคสมัยนั้น ห้องเรียนไม่มีแม้กระทั่งพัดลมไฟฟ้า ไม่ต้องพูดถึงเครื่องปรับอากาศ เมื่อมีคนกว่าหกสิบชีวิตอัดแน่นกันอยู่ในห้อง อุณหภูมิภายในจึงเป็นสิ่งที่จินตนาการได้ไม่ยาก

อย่างไรก็ตาม ความร้อนระอุไม่ได้ทำให้ความกระตือรือร้นของเหล่านักเรียนลดลงเลย คืนนี้อาจเป็นการรวมตัวกันครั้งสุดท้ายของพวกเขาแล้ว นักเรียนหลายคนที่มาจากหมู่บ้านต่าง ๆ จะต้องเก็บกระเป๋าเดินทางกลับบ้านในวันพรุ่งนี้ การจะมีโอกาสได้พบกันอีกครั้งหรือไม่นั้นถือเป็นเรื่องที่ไม่แน่นอนอย่างแท้จริง เนื่องจากยุคนี้ไม่เหมือนกับคนรุ่นหลังที่มีวีแชท คิวคิว และกลุ่มห้องเรียนที่ช่วยให้ติดต่อกันได้ตลอดเวลา

ในยุคนี้ เมื่อเรียนจบแล้ว พูดตามตรงว่านอกจากที่อยู่แล้ว ก็ไม่มีวิธีติดต่ออื่นใดอีก

และเมื่อที่อยู่เปลี่ยนแปลง การขาดการติดต่อจึงเป็นเรื่องธรรมดาอย่างยิ่ง

ดังนั้น ทุกคนจึงปล่อยวางและสนุกสนานกันเต็มที่ แม้แต่นักเรียนที่ปกติจะขี้อายและไม่ค่อยพูดจา ก็ยังลุกขึ้นมาแสดงความสามารถด้วยความกล้าหาญ พวกเขาร้องเพลง เล่นดนตรี และปลดปล่อยตัวเองออกมาอย่างเต็มที่…

พวกเขาเล่นเกมส่งดอกไม้ประกอบเสียงกลอง ใครก็ตามที่ถือดอกไม้ค้างไว้เมื่อเสียงกลองหยุดจะต้องพูดอะไรสักเล็กน้อยหรือแสดงความสามารถพิเศษ