บทที่ 323 ผู้อำนวยการจู: ให้ตายสิ ฉันกำลังเกาะผู้หญิงกินอยู่หรือนี่?

บทที่ 323 ผู้อำนวยการจู: ให้ตายสิ ฉันกำลังเกาะผู้หญิงกินอยู่หรือนี่?

ช่วงบ่าย ณ หอประชุมบรรพชนตระกูลเติ้งแห่งนาเย

เหล่าสมาชิกตระกูลที่ได้รับเงินปันผลจากบริษัทรถโดยสารประจำทางต่างก็มีใบหน้าเปี่ยมด้วยรอยยิ้มแห่งความสุข ยกเว้นเพียงสมาชิกส่วนน้อยนิดที่ลงทุนไปแค่หุ้นเดียว นอกนั้นส่วนใหญ่ต่างก็ถือหุ้นคนละสองถึงสามหุ้นกันทั้งสิ้น เงินปันผลในครั้งนี้ทำให้แต่ละคนได้รับเงินมากกว่าหนึ่งพันหยวนเป็นอย่างน้อย ซึ่งช่วยบรรเทาภาระทางการเงินที่ตึงมือของครอบครัวลงไปได้มากโข

ส่วนสมาชิกในหมู่บ้านต่างๆ ที่ถือสัดส่วนหุ้นอยู่เป็นจำนวนมาก รายได้ที่ได้รับนั้นพุ่งสูงถึงหลักหมื่นหยวนเลยทีเดียว

ก้าวล้ำนำก่อน ย่อมได้เปรียบเสมือนก้าวไปก่อนก้าวหนึ่ง—คำกล่าวนี้เป็นความจริงแท้แน่นอน

ย้อนกลับไปตอนที่คนทั้งตระกูลร่วมกันระดมทุนเพื่อจัดตั้งบริษัทรถโดยสารประจำทาง บรรดาผู้มีฐานะทางเศรษฐกิจนำหน้าคนอื่นๆ ในแต่ละหมู่บ้านต่างก็ทุ่มเงินซื้อหุ้นมากกว่าคนที่มีฐานะปานกลาง ดังนั้น ผลตอบแทนที่พวกเขาได้รับในยท่านี้จึงเหนือกว่าสิ่งที่คนฐานะปานกลางจะเทียบเคียงได้

ท่ามกลางผู้คนเหล่านั้น ครอบครัวของ เติ้งหยุนเฉียง รู้สึกโชคดีเป็นล้นพ้นในเวลานี้

ก่อนหน้านี้ ฐานะทางเศรษฐกิจในหมู่บ้านของครอบครัวเขาจัดว่าอยู่แค่ในระดับปานกลางเท่านั้น แต่โชคดีที่พวกเขาเป็นกลุ่มแรกๆ ที่ยอมทำตามผู้อาวุธโสเก้าในการปลูกลิ้นจี่และแตงโม