บทที่ 312 ลูกค้า: ซูเปอร์มาร์เก็ตนี้ช่างเหมือนมีพิษ ซื้อแล้วหยุดไม่ได้จริงๆ

บทที่ 312 ลูกค้า: ซูเปอร์มาร์เก็ตนี้ช่างเหมือนมีพิษ ซื้อแล้วหยุดไม่ได้จริงๆ

เป็นวันเสาร์ วันที่สิบสี่ของเดือนแปดตามปฏิทินจันทรคติ เวลาเที่ยงวัน โรงเรียนมัธยมปลายซ่งซาน หลังเลิกเรียน เติ้งจูจูและเติ้งอุนหัว น้องชายคนที่สี่ ได้นัดพบกันและเดินไปด้วยกันที่โรงจอดจักรยานของโรงเรียน

แม้ว่าในบรรดาพี่น้องทั้งหมด เติ้งอุนหัวจะเป็นนักเรียนที่เรียนไม่เก่งเหมือนกับพี่สาวคนที่สอง แต่ภายใต้แรงกระตุ้นจากพี่ชายคนที่สองและสาม ทำให้เขายังคงไม่ละทิ้งการเรียน ในปีนี้เขาสามารถสอบเข้าโรงเรียนมัธยมปลายซ่งซานได้สำเร็จ ซึ่งทำให้เขาโล่งอกไปได้มาก

ถึงแม้ผลการเรียนของเขาจะไม่สู้ดีนัก แต่ผู้เป็นพ่อก็ไม่ได้ตำหนิอะไรเขามากนัก อย่างไรก็ตาม หากแม้แต่โรงเรียนมัธยมปลายเขาก็ยังสอบไม่ติด เขาก็คงไม่มีหน้าไปพบใครอีกแล้ว

ท้ายที่สุดแล้ว พี่สาวคนที่สองของเขา ซึ่งเป็นพวกเกียจคร้านตัวแม่ที่เคยลาออกจากโรงเรียนตั้งแต่ชั้นประถมแล้วค่อยกลับมาเรียนต่อ ยังสามารถสอบเข้ามัธยมปลายได้ แล้วเขาจะแย่ไปกว่าพี่สาวคนที่สองได้อย่างไรกัน?

"ท่านป้ารอง!" "ท่านอารอง!" ในเวลานี้ เติ้งซือเป่าจากหมู่บ้านซ่างเกาหางและเติ้งซือต๋าจากหมู่บ้านเหมยเทียนต่างมารออยู่ที่โรงจอดจักรยานเรียบร้อยแล้ว เมื่อเห็นเติ้งจูจูและน้องชายเดินเข้ามา พวกเขาก็รีบส่งเสียงทักทาย