บทที่ 309 เดิ้งยวิ๋นเฮิงสำเร็จการศึกษา และเริ่มต้นเส้นทางรับราชการ

บทที่ 309 เดิ้งยวิ๋นเฮิงสำเร็จการศึกษา และเริ่มต้นเส้นทางรับราชการ

นับตั้งแต่กลับมาจากหนานหนิง เดิ้งซื่อหรงก็คอยดูแลความเรียบร้อยที่ภัตตาคารซุยเฟิงมาโดยตลอด

เมื่อชั้นสองและชั้นสามของภัตตาคารซุยเฟิงเริ่มทำการปรับปรุงซ่อมแซม เดิ้งซื่อหรงก็ได้อธิบายแนวคิดเรื่องซูเปอร์มาร์เก็ตให้ลูกชาย ลูกสาว และลูกสะใภ้ฟังอย่างชัดเจนแล้ว

ในช่วงเวลานี้ เดิ้งยวิ๋นไท่ต้องยุ่งอยู่กับการติดต่อผู้ผลิตเจ้าต่างๆ เพื่อจัดซื้อสินค้า โชคดีที่โรงงานส่วนใหญ่มีโทรศัพท์ จึงสามารถโทรศัพท์ไปเจรจาได้โดยตรง ไม่จำเป็นต้องเดินทางไปพบทีละแห่ง ไม่อย่างนั้นคงต้องเดินจนรองเท้าสึกไปหลายคู่แน่ๆ

เดิ้งยวิ๋นไท่ใช้เวลามากกว่าครึ่งเดือนในการเจรจาราคาจัดซื้อสินค้าชนิดต่างๆ และกำลังรอให้ซูเปอร์มาร์เก็ตบนชั้นสองปรับปรุงเสร็จสิ้น จึงจะสามารถเริ่มจัดซื้อสินค้าเข้ามาได้

หลังจากเตรียมการเหล่านี้เรียบร้อยแล้ว เดิ้งยวิ๋นไท่และภรรยาก็ไปปรึกษาพ่อเกี่ยวกับการจ้างพนักงานในซูเปอร์มาร์เก็ต

"พ่อครับ พ่อคิดว่าซูเปอร์มาร์เก็ตแห่งนี้ควรจ้างพนักงานกี่คนถึงจะเหมาะสมครับ" เดิ้งยวิ๋นไท่เอ่ยถาม

เดิ้งซื่อหรงคิดถึงเรื่องนี้ไว้อยู่แล้ว แต่เขาไม่ได้ตอบตรงๆ ย้อนถามกลับไปแทนว่า "แล้วพวกแกคิดว่าควรมีกี่คนล่ะ"

เดิ้งยวิ๋นไท่กับจางซิวผิงมองหน้ากัน ก่อนจะเอ่ยว่า "ผมคิดว่าต้องใช้คนคิดเงินไม่กี่คน แล้วก็คนที่คอยเรียงสินค้า คอยเฝ้าระวังขโมย และดูแลความเป็นระเบียบเรียบร้อย รวมๆ แล้วผมกะว่าคงต้องจ้างสักสิบห้าหรือสิบหกคนครับ"

เดิ้งซื่อหรงส่ายหน้าแล้วกล่าวว่า "ไม่พอหรอก!"