บทที่ 269: เครือข่ายความสัมพันธ์ ความสุขและความทรงจำไม่รู้ลืม

บทที่ 269: เครือข่ายความสัมพันธ์ ความสุขและความทรงจำไม่รู้ลืม

เติ้งอวินเหิง พร้อมด้วยเพื่อนร่วมห้องห้าคนและเพื่อนร่วมชาติหญิงอีกสามคน เดินกลับบ้านไปตามถนนดินเส้นเล็กจากทางแยกถานเหลียนมุ่งหน้าสู่ซวงหวัง

นี่เป็นครั้งแรกที่ถังหมิงเจี๋ยได้ออกจากเมืองหลวงและเดินทางไกลหลายพันลี้มายังกวางสี ทุกสิ่งที่เขาเห็นตลอดทางล้วนดูแปลกตาและน่าตื่นเต้นไปเสียหมด

ยกตัวอย่างเช่น สถาปัตยกรรมท้องถิ่นที่มีเอกลักษณ์อย่างบ้านดิน

ยกตัวอย่างเช่น ภูเขาลูกเล็กๆ เตี้ยๆ ที่มองเห็นได้ทุกหนทุกแห่ง

ยกตัวอย่างเช่น ถนนดินที่คดเคี้ยววนเวียน

กล่าวโดยสรุปคือ ทุกอย่างดูแปลกใหม่สำหรับเขา สิ่งเหล่านี้คือสิ่งที่เขาไม่มีทางได้เห็นในเมืองหลวงอย่างแน่นอน

ในขณะเดียวกัน เพื่อนร่วมห้องและเพื่อนร่วมชาติหญิงทั้งสามต่างก็มีความอยากรู้อยากเห็นเกี่ยวกับบ้านของเติ้งอวินเหิงเป็นอย่างมาก จากสภาพแวดล้อมโดยรอบและถนนดินที่คดเคี้ยวเบื้องหน้า ทำให้เห็นได้ชัดเจนว่าเติ้งอวินเหิงเป็นหนุ่มชนบทแท้ๆ จริง

ทว่า หนุ่มชนบทผู้มีความมั่งคั่งไม่น้อยและ "ใช้เงินราวน้ำ" ในรั้วมหาวิทยาลัย ทำตัวใจกว้างเป็นอย่างยิ่ง ย่อมดึงดูดความอยากรู้อยากเห็นของทุกคนเป็นธรรมดา พวกเขาต่างก็อยากรู้ว่าพ่อแม่ของเติ้งอวินเหิงทำอาชีพอะไรกันแน่

กลุ่มคนเดินไปคุยไป และโดยไม่รู้ตัว เวลาเกือบครึ่งชั่วโมงก็ผ่านพ้นไป