บทที่ 257: มีบางอย่างไม่ชอบมาพากล

บทที่ 257: มีบางอย่างไม่ชอบมาพากล

หมู่บ้านไท่ผิงโพ

หลังจากเติ้งจือหรงเอ่ยคำพูดเหล่านั้นออกไปด้วยความจริงใจ พ่อหลิวก็รีบแทรกขึ้นมาทันทีว่า “ผมเข้าใจเรื่องนั้นครับ แต่แค่คาดไม่ถึงว่าคุณอาจะเป็นคุณอาแท้ๆ ของต้าซื่อ นับเป็นวาสนาของเด็กคนนี้จริงๆ ที่มีคุณอาคอยคิดถึงและห่วงใยในทุกๆ เรื่องแบบนี้!”

“ฉันเป็นอาเพียงคนเดียวของเด็กๆ ก็ย่อมหวังอยากให้พวกเขามีชีวิตความเป็นอยู่ที่ดีด้วยกันทั้งหมดอยู่แล้ว”

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ เถิงจือหรงก็ยิ้มแล้วกล่าวขึ้นว่า “ยังมีอีกเรื่องหนึ่งที่ฉันต้องบอกกล่าวกับทางญาติๆ พอดีหลานชายคนที่สองของฉันเพิ่งจะซื้อรถบรรทุกมาตอนต้นเดือนเพื่อวิ่งรับจ้างขนส่ง พรุ่งนี้เขาจะขับรถมารับเจ้าสาว ข้าวด้านบ้านญาติๆ จะให้เขาขับรถตรงเข้ามาถึงหน้าบ้านเลย หรือจะให้จอดไว้ที่ปากทางเข้าหมู่บ้านดีล่ะ?”

ตามธรรมเนียมงานแต่งงานในยุคสมัยนี้ ทางฝ่ายเจ้าบ่าวจะไม่เดินทางมาที่บ้านเจ้าสาวเพื่อรับตัวเจ้าสาวโดยตรง แต่เหล่าญาติผู้ใหญ่ที่ร่วมส่งตัวจะพาเจ้าสาวเดินมาส่ง จากนั้นจะหยุดรออยู่ครึ่งทาง แล้วทางฝ่ายเจ้าบ่าวจึงจะส่งคนมารับตัวเจ้าสาวไป

ในยุคสมัยนี้ แถบดินแดนซวงหวังส่วนใหญ่ยังคงยึดถือปฏิบัติพิธีแต่งงานตามขั้นตอนแบบนี้

แต่เติ้งจือหรงรู้ดีถึงธรรมเนียมงานแต่งงานในยุคหน้า ในอนาคตฝ่ายเจ้าบ่าวจะนำขบวนรถยนต์มารับเจ้าสาวถึงบ้าน หากเป็นระยะทางไกล เช่น ข้ามเมืองหรือข้ามมณฑล ก็จะไปรับตัวเจ้าสาวล่วงหน้าหนึ่งวันแล้วพาไปพักที่โรงแรมในตัวอำเภอหรือตำบล จากนั้นจึงค่อยจัดขบวนรถแห่ไปรับเจ้าสาวในวันแต่งงาน