บทที่ 186: น้ำใจ

บทที่ 186: น้ำใจ

มหาวิทยาลัยปักกิ่ง โรงอาหารแห่งหนึ่ง

เมื่อหวงเซิ่งจวินเห็นเนื้อผัดรสชาติกลมกล่อมไม่กี่ชิ้นในชามของตน เขาก็รู้สึกซาบซึ้งใจจนบรรยายออกมาเป็นคำพูดไม่ได้

เนื้อผัดจานนี้เติมน้อยนิดมาจากชามของเติ้งหยุนเฮิ่งเพื่อนร่วมชั้น โดยอีกฝ่ายใช้ข้ออ้างที่ฟังดูเงอะงะสิ้นดีว่า ตัวเองชอบกินแค่พริกในผัดเนื้อ ไม่ชอบกินตัวเนื้อ ดังนั้นเพื่อไม่ให้เป็นการสิ้นเปลือง จึงขอให้หวงเซิ่งจวินช่วยกินให้หน่อย

ข้ออ้างแบบนี้ต่อให้เป็นคนธรรมดาที่ไม่รู้หนังสือก็ยังดูออก นับประสาอะไรกับอัจฉริยะไอคิวสูงที่สอบเข้ามหาวิทยาลัยปักกิ่งได้

และเหตุการณ์ทำทำนองนี้ก็เกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าทุกๆ สองสามวัน โดยที่เติ้งหยุนเฮิ่งมักจะสรรหาข้ออ้างเดิมๆ มาใช้อยู่เรื่อย