บทที่ 167: ลิ้มลองรสชาติชิงหลงในงานเลี้ยง ตื่นขึ้นมากลางดึกพร้อมรสชาติอันโอชะ

บทที่ 167: ลิ้มลองรสชาติชิงหลงในงานเลี้ยง ตื่นขึ้นมากลางดึกพร้อมรสชาติอันโอชะ

การคมนาคมในยุคนี้ไม่สะดวกเอาเสียเลย หลังจากเติ้งซือหรงและลูกชายเสร็จธุระแล้ว ก็ไม่มีรถโดยสารให้พวกเขานั่งกลับบ้าน

เดิมทีก่อนหน้านี้เติ้งซือหรงตั้งใจจะไปที่ทำการรัฐบาลอำเภอเพื่อคุยกับผู้นำเรื่องการลงทุนและเปิดซูเปอร์มาร์เก็ต แต่พอคิดดูว่าลูกชายคนโตยังคงทำงานอยู่ที่โรงงานกระเบื้อง อีกทั้งภรรยาของลูกชายคนโตก็ท้องแก่ใกล้คลอดในอีกสามสี่เดือนข้างหน้า

ช่วงเวลานี้จึงยังไม่เหมาะสมเท่าไหร่นักที่ลูกชายคนโตจะมาตั้งรกรากหรือพัฒนาธุรกิจในตัวอำเภอ

ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้เพิ่งจะปี 1981 ซึ่งถือว่ายังเร็วเกินไป หากรอจนถึงปีหน้าค่อยไปพูดคุยย่อมเหมาะสมกว่าเวลานี้มาก