บทที่ 162: สัญญาในรอบสิบปี

บทที่ 162: สัญญาในรอบสิบปี

โรงเรียนมัธยมปลายซงซาน

เมื่อท้องฟ้าทางทิศตะวันออกเริ่มปรากฏแสงเรืองรองสีขาวนวลของยามรุ่งอรุณ เติ้งหยุนเหิงผู้ซึ่งใช้เวลาตลอดทั้งคืนพูดคุยหยอกล้อกับเพื่อนร่วมชั้นบนผืนหญ้า ก็รู้ว่าเวลาของการอำลากันอย่างแท้จริงได้มาถึงแล้ว

เขาลุกขึ้นยืนแล้วกระแอมเบาๆ น้ำเสียงของเขาค่อนข้างแหบพร่าเล็กน้อยในตอนที่เอ่ยขึ้นว่า "เพื่อนๆ ทุกคน ฟ้าสว่างแล้ว อย่างที่โบราณว่าไว้ งานเลี้ยงย่อมมีวันเลิกรา และถึงเวลาที่เราต้องแยกย้ายกันจริงๆ เสียที พวกเธอนั่งกันมาทั้งคืน คงจะหิวกันแล้วสินะ ฉันอยากจะเลี้ยงก๋วยเตี๋ยวทุกคนคนละชาม ถือเป็นการเลี้ยงส่งพวกเราก่อนจบการศึกษาแล้วกัน"