บทที่ 141 เมื่อยากจน อะไรก็กินได้

บทที่ 141 เมื่อยากจน อะไรก็กินได้

“ขายเนื้อหมูครับ!” “เนื้อหมูกิโลละสามสิบเซนต์! คุณลุง คุณอา มาซื้อไปกินกันได้เลยครับ!”

ยามเช้า เติ้งซือหรงกำลังนั่งกินโจ๊กอยู่กับลูกชาย ลูกสาว และลูกสะใภ้ ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงเร่ขายของดังมาจากข้างนอก

จางซิ่วผิงอุทานด้วยความประหลาดใจ “ฉันหูฝาดไปหรือเปล่าคะเนี่ย? เนื้อหมูราคากิโลละสามสิบเซนต์เองเหรอ? ทำไมเนื้อหมูถึงได้ถูกขนาดนี้ล่ะคะ?”

เมื่อได้ยินเสียงเร่ขาย เติ้งซือหรงผู้มีประสบการณ์ก็รู้ได้ทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น เขาเอ่ยขึ้นว่า “ขายถูกขนาดนี้ น่าจะเป็นเนื้อหมูจากหมูที่ป่วยตายแน่ๆ ถ้าพวกเธอไม่เชื่อ ลองออกไปดูสิ เนื้อหมูพวกนั้นต้องผ่านการต้มมาแล้วแน่ๆ ไม่ใช่เนื้อดิบหรอก”