บทที่ 129 หญิงสาวและสะใภ้น้อยต่างพากันอิจฉาจนน้ำตาซึม

บทที่ 129 หญิงสาวและสะใภ้น้อยต่างพากันอิจฉาจนน้ำตาซึม

“เรื่องนี้...”

เจียงเต๋อฟิงอ้าปากค้าง ไร้คำจะโต้แย้ง เมื่อนึกถึงนิสัยของพี่สะใภ้ใหญ่แล้ว นางรู้ดีว่าสิ่งที่พี่สะใภ้รองพูดนั้นไม่ได้เป็นแค่ความเป็นไปได้ แต่มันต้องเกิดขึ้นอย่างแน่นอน ถึงเวลานั้นนางคงกลืนไม่เข้าคายไม่ออก ไม่รู้ว่าจะปฏิเสธอย่างไรดี

ปู้ต๋าฟางเอ่ยขึ้น “งั้นก็ตามนี้แหละ!”

แม่เจียงอดไม่ได้ที่จะแทรกขึ้นมา “ต๋าฟาง เงินจำนวนนี้เธอไม่ได้เอาเงินค่าจ้างของลูกชายคนที่สองมาใช้หรอกนะ? อีกอย่าง ถ้าเธอไปทำงานให้ฉีกงของเธอ แล้วไร่นาที่บ้านล่ะ? ใครจะทำนาให้? ภูเขาลิจือของฉีกงเธอนั่นจำเป็นต้องใช้คนจัดการมากมายขนาดนั้นเชียวเหรอ?”