บทที่ 107 ความสุข

บทที่ 107 ความสุข

หลังจากผู้คนที่มาสร้างความวุ่นวายในห้องหอแยกย้ายกันกลับไปหมดแล้ว เติ้งหยุนไท่และจางซิ่วผิงต่างก็หันมามองหน้ากันโดยมิได้นัดหมาย

ในยามนี้ แสงไฟภายในห้องสลัวราง เมื่อคนทั้งสองสอดประสานสายตากัน แม้จะมองเห็นสีหน้าของอีกฝ่ายไม่ชัดเจนนัก ทว่าบรรยากาศรอบกายกลับค่อยๆ อบอวลไปด้วยความระคนเขินอายและชวนให้คิดลึกโดยไม่รู้ตัว

เติ้งหยุนไท่ค่อยๆ ก้าวเข้าไปใกล้จนกระทั่งมองเห็นสีหน้าของนางได้อย่างชัดเจน เขากลืนน้ำลายลงคออึกหนึ่งก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า "ซิ่วผิง ดึกมากแล้วพักผ่อนกันเถอะ!"