บทที่ 92: ความรู้สึกที่เริ่มร้อนรุ่ม

บทที่ 92: ความรู้สึกที่เริ่มร้อนรุ่ม

ณ โรงเรียนมัธยมซ่งซาน

ในห้องเรียนแห่งหนึ่ง เติ้งอุนเหิงและจูเฉิงหลงกำลังจัดการกับอาหารที่พี่ชายและพี่สะใภ้ห่อมาจากร้านอาหารรัฐวิสาหกิจเพื่อนำมาส่งให้เขาถึงที่

สาเหตุที่พวกเขาเลือกกินในห้องเรียนแทนที่จะกลับไปที่หอพัก ก็เพราะเติ้งอุนเหิงไม่อยากไปสะกิดใจเพื่อนร่วมชั้นคนอื่นๆ เข้า ท้ายที่สุดแล้ว ในขณะที่พวกเขาได้กินอาหารดีๆ เหล่านี้ เพื่อนร่วมชั้นคนอื่นกลับกินแค่ผักดองกับข้าวสวยเท่านั้น ช่องว่างทางจิตใจมันช่างห่างไกลกันเกินไป

หากพวกเขานั่งกินร่วมกัน เติ้งอุนเหิงคงรู้สึกกระดากใจอยู่บ้างหากไม่ได้แบ่งปันให้เพื่อนคนอื่นได้กินด้วย