บทที่ 85 ช่างมีความสุขเสียจริง

บทที่ 85 ช่างมีความสุขเสียจริง

เวลาห้าโมงเย็น ณ หอพักนักเรียนชายของโรงเรียนมัธยมซ่งซาน นักเรียนกว่ายี่สิบคนกำลังรุมล้อมแบ่งปันอาหารเหลือจากบ้านที่เติ้งหยุนเหิงถือติดมือมา

แน่นอนว่านอกเหนือจากเพื่อนสนิทหนึ่งหรือสองคนที่ได้ส่วนแบ่งมากกว่านิดหน่อย นักเรียนคนอื่นๆ ต่างก็ได้รับหมูพะโล้คนละชิ้น หรือไม่ก็ปอเปี๊ยะทอดคนละชิ้นเท่านั้น ถึงกระนั้น บรรยากาศภายในหอพักก็เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและความครึกครื้น สำหรับเด็กนักเรียนในยุคที่แทบจะไม่ได้กินเนื้อสัตว์เกินเดือนละครั้ง แม้แต่หมูพะโล้ชิ้นเล็กๆ เมื่อทานแกล้มกับผักดองของตนเอง ก็เพียงพอที่จะทำให้พวกเขารู้สึกพึงพอใจอย่างเหลือลือแล้ว