กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 107 เหมือนผู้ใด
ซูจืออีจึงวางใจได้
ซูอู๋ตู้เสริมอีกประโยคหนึ่ง “เป็นเด็กผู้ชายสองคน” แววตาเขาเปี่ยมรอยยิ้มยิ่งขึ้น “เด็กผู้ชายก็ดี ข้าชอบทั้งคู่ เห็นแล้วก็มีความสุข”
“รอเจ้าฟื้นตัวขึ้นหน่อย ก็จะให้คนอุ้มมาให้เจ้าดู”
ซูจืออีอ้าปาก จะพูดอะไรบางอย่าง ยังไม่ทันส่งเสียง ก็มีเสียงฝีเท้ารีบเร่งดังมาจากนอกประตู
เฉินเซิงเซิงรีบมา พอเข้าประตูก็คำนับซูอู๋ตู้ก่อนหนึ่งครั้ง แล้วรีบก้าวเข้ามาจับชีพจร
เขาตรวจอย่างตั้งใจครู่หนึ่ง สีหน้าค่อย ๆ ผ่อนคลายลง
“ดูตามอาการตอนนี้ ถือว่าไม่มีอันตรายแล้ว พักฟื้นเงียบ ๆ สักระยะ รอให้แผลหายดี พรุ่งนี้ก็ลุกขึ้นเดินได้ ดีต่อการฟื้นตัวของร่างกาย”
ซูอู๋ตู้ถอนหายใจโล่งอก วางใจได้สนิท