กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 105 คุณชายน้อยสองคน
คิ้วของซูจืออีขมวดแน่น ที่ขมับมีเหงื่อเม็ดเล็ก ๆ ผุดออกมา เห็นได้ชัดว่าเขากำลังอดทนต่อความเจ็บปวด แต่ก็ไม่ส่งเสียงออกมา
ซูอู๋ตู้ปลอบเขาด้วยเสียงเบา “ไม่ต้องกลัว”
ซูจืออีอดทนความเจ็บไว้ กลั้นคำสองคำออกมาจากซอกฟัน “ไม่กลัว”
เฉินเซิงเซิงสั่งเด็กรับใช้ห้องยาจุดไฟทุกดวงอย่างคล่องแคล่ว ไม่นานในห้องก็สว่างไสว
เขาหยิบลูกยาที่เตรียมไว้ตั้งแต่เนิ่น ๆ ออกมาจากกล่องยา ยัดเข้าปากซูจืออี “กินสิ่งนี้แล้วจะหลับสนิทไป และไม่รู้สึกเจ็บอีก”
ซูอู๋ตู้ขมวดคิ้ว กุมมือซูจืออีไว้ ลูบหน้าผากเขา แล้วเอ่ยเสียงเบาว่า “หลับเถิด… แต่ต้องจำไว้ว่าให้ตื่นมาตามเวลา”