กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 102 ชีวิตประจำวันอันหวานชื่น
ซูอู๋ตู้ส่ายหน้า แล้วนั่งลงบนเก้าอี้ข้างเตียง “นี่เป็นเพียงเรื่องเข้าใจผิด ข้าก็ได้ปฏิเสธไปแล้ว”
โม่พ่านพ่านส่งเสียงฮึ พอใจขึ้นบ้าง ริมฝีปากขยับเล็กน้อย ราวกับกำลังพึมพำอะไรบางอย่าง ซูอู๋ตู้พอได้ยินได้ครึ่งประโยค “มีเนื้อหาให้เขียนอีกแล้ว”
เขาขมวดคิ้ว ถามไปประโยคหนึ่ง “เขียนอะไรหรือ”
โม่พ่านพ่านทำหน้าตาเหมือนคนมีความผิดในใจ สายตาเหลือไปทางอื่นแวบหนึ่ง จากนั้นก็แข็งกร้าวขึ้นมาใหม่ “เจ้าไปยุ่งอะไรกับสิ่งที่ข้าเขียน! ข้าว่างไม่มีอะไรทำก็ฝึกเขียนอักษร ไม่ได้หรือไร ที่เจ้ามักว่าลายมือข้าขี้เหร่ไง!”