บทที่ 169: ถ้าอย่างนั้น เจ้าสอนข้าเล่นแร่แปรธาตุเถิด

บทที่ 169: ถ้าอย่างนั้น เจ้าสอนข้าเล่นแร่แปรธาตุเถิด

ไวโอเล็ตลอยผ่านมาจากด้านข้างอย่างแช่มช้อย

ในมือนางถือชาดอกไม้ถ้วยหนึ่ง ก่อนยื่นอีกถ้วยให้อูเหยา

“เลิกลองเถิด อาจารย์แม่ไม่สนใจเจ้าหรอก” นางเป่าชาของตนเบาๆ ไอร้อนแผ่กระจายไปในแสงอาทิตย์ยามเย็น “มาชิมชาดอกไม้ของข้าสิ”

อูเหยารับมาแล้วยกดื่มรวดเดียว รสชาอ่อนจาง มีกลิ่นหอมของดอกไม้บางเบา

นางมองถ้วยชาประณีตในมือ แล้วเก็บเข้าคลังเก็บของตามความเคยชิน ก่อนเอ่ยชมว่า “อร่อยดี”

ไวโอเล็ตมองท่าทางของนางแล้วส่ายหน้า ขณะถือถ้วยชาไว้ ก่อนค่อยๆ จิบชาของตน “ทิวลิปอีกคนแล้วสินะ”

อูเหยาหันไปมองนาง “เดี๋ยวก่อน โนทิสเป็นอาจารย์แม่ของเจ้าหรือ?”

ไวโอเล็ตพยักหน้า “เป็นอาจารย์แม่ของเดลฟีนด้วย”