บทที่ 145: ทำได้

บทที่ 145: ทำได้

ทั้งสองต่างแสดงจุดยืนของตน

เหล่าผู้อยู่อาศัยค่อย ๆ ขบคิดจนเข้าใจความหมาย

จริงด้วย! หากการศึกษาเล่าเรียนทำให้คนกลายเป็นปีศาจ เช่นนั้นพวกขุนนางผู้สูงศักดิ์จะตั้งใจศึกษาเล่าเรียนกันถึงเพียงนั้นได้อย่างไร?

ตระกูลขุนนางใดบ้างที่ไม่เชิญอาจารย์มาสั่งสอนตั้งแต่ยังเยาว์วัย? แล้วเหตุใดจึงไม่เห็นพวกเขาหวาดกลัวว่าจะถูกปีศาจกินสมองเล่า?

จากนั้นก็มีคนแอบถ่มน้ำลายเบา ๆ

“พวกหน้าด้านนั่น”

“ใช่แล้ว! อนุญาตให้พวกมันเรียนอยู่ฝ่ายเดียว แต่ไม่ยอมให้พวกเราได้เรียน”

“ข้ารู้สึกมานานแล้วว่าคำพูดนั้นไม่ชอบมาพากล!”

“ต่อไปพวกเราก็จะเรียนด้วย!”