บทที่ 116: อ่อนแอเกินไป

บทที่ 116: อ่อนแอเกินไป

เหล่าโครงกระดูกที่แย่งกระดูกกันเองก็ไม่ยอมอ่อนข้อ ต่างฝ่ายต่างผลักดันกันอยู่ในแถว ฝ่ามือกระดูกกระแทกเกราะกระดูกดังเคร้งคร้าง

ทว่ามาราก็จะเข้าห้ามปรามได้ในไม่ช้า

มาราเพียงหันกลับมา แล้วเอียงกะโหลกไปทางนั้นเล็กน้อย

แต่โครงกระดูกทั้งหมดกลับเงียบลงในชั่วขณะนั้น

ตัวที่แย่งกระดูกหดฝ่ามือกลับ ตัวที่ถูกแย่งก็ลดมือลงจากซี่โครงที่ใช้ปกป้องตนเอง แม้แต่โครงกระดูกอีกสองร่างข้างกายที่กำลังเปรียบเทียบขนาดกระดูกต้นแขนกันอยู่ ก็ยังค่อย ๆ ลดแขนลงอย่างเงียบงัน

พวกมันก้มศีรษะ เดินกลับไปยังตำแหน่งของตนอย่างเป็นระเบียบ แถวกลับมาเรียงตัวเรียบร้อยอีกครั้ง

มาราหันกะโหลกกลับไปด้านหน้า แล้วเดินตามหลังมอร์แกนต่อ

อูเหยาแทบกลั้นหัวเราะไม่อยู่