บทที่ 105: จอมเวทไร้ประโยชน์

บทที่ 105: จอมเวทไร้ประโยชน์

อูเหยาคว้าโอกาสลุกขึ้นยืน แล้วผิวปากเรียกไปทางปากตรอก

ม้าขาวยังคงยืนสงบนิ่งอยู่ที่เดิม แม้รอบข้างจะวุ่นวายถึงเพียงนั้น มันก็ไม่ขยับแม้แต่น้อย

เมื่อได้ยินเสียงผิวปากของอูเหยา มันก็เงยหน้าขึ้นทันที ก่อนสาวเท้าเล็ก ๆ วิ่งเหยาะเข้ามาหานาง

ม้าขาวหยุดลงตรงหน้าอูเหยา ก้มศีรษะแล้วใช้จมูกดุนไหล่ของนางเบา ๆ

“เด็กดี” อูเหยาตบคอมันเบา ๆ ก่อนพลิกตัวเตรียมขึ้นม้า

“พี่สาวอูเหยา จะไปแล้วหรือ?” แซนดราเงยหน้าถาม น้ำเสียงเต็มไปด้วยความผิดหวังอย่างไม่ปิดบัง

“คราวหน้าข้าจะพาพวกเจ้าไปเล่นด้วย” อูเหยาดึงบังเหียน ม้าขาวจึงเชื่อฟังและหมุนตัวไปครึ่งรอบ