บทที่ 87: ข้าคือเอลฟ์

บทที่ 87: ข้าคือเอลฟ์

พรสวรรค์ของคนผู้นี้ไม่ได้นับว่าแย่นัก แต่ก็ยังห่างไกลจากคำว่าโดดเด่น ปัญหาใหญ่ที่สุดคือทะเยอทะยานเกินความสามารถ

หากส่งเขาขึ้นไปแล้วเกิดพลาดทำให้บาดเจ็บ เรื่องนี้คงอธิบายต่อมหาจอมปราชญ์ได้ยาก

แต่ถ้ากดเขาให้อยู่ท้ายขบวน ไม่ยอมให้ลงมือ ด้วยนิสัยของเจ้าหนูนี่ ไม่แน่ว่าหลังกลับไปแล้วจะพูดอะไรต่อหน้ามหาจอมปราชญ์บ้าง

เขากลอกตาใส่เพียงเล็กน้อย มีเพียงจอมเวทชุดแดงอีกคนที่อยู่ข้างกายเท่านั้นที่เห็น

จากนั้นเขาก็ชี้ไปยังจอมเวทชุดน้ำเงินอีกคนซึ่งอยู่ท้ายขบวนตามใจชอบ “เจ้า ขึ้นไปลองดู อย่าเพิ่งลงมือ ลองหยั่งเชิงดูก่อน”

จอมเวทชุดน้ำเงินผู้นั้นขานรับอย่างนอบน้อม