บทที่ 84: ดาเรียน

บทที่ 84: ดาเรียน

บานพับประตูส่งเสียงเอี๊ยดเบาแสนเบา แสงเทียนลอดออกมาจากช่องประตู ห้องนี้เล็กกว่าหลายห้องก่อนหน้า ทั้งยังมีข้าวของเครื่องใช้น้อยกว่ามาก

ภายในห้องมีเพียงคนเดียว

คนผู้นั้นนั่งอยู่ริมเตียงด้านในสุด ขาข้างหนึ่งชันขึ้นเหยียบอยู่บนขอบเตียง ส่วนอีกข้างแกว่งไปมาอย่างไม่ใส่ใจ

นางสวมเสื้อคลุมสีเทาตัวสั้นที่เห็นได้ชัดว่าไม่พอดีตัว แขนเสื้อถลกขึ้นถึงข้อศอก คอเสื้อเปิดหลวมโคร่ง เผยให้เห็นเสื้อเชิ้ตผ้าลินินสีซีดด้านใน

เส้นผมถูกตัดอย่างยุ่งเหยิง ยาวสั้นไม่เท่ากัน ดูราวกับใช้มือหนึ่งกระชากผมไว้ ส่วนอีกมือคว้ามีดตัดเอาเอง หน้าม้ากระเซอะกระเซิงแผ่ลงมาบนหน้าผาก แทบจะบดบังคิ้วมิด