บทที่ 67: กินไม่ได้

บทที่ 67: กินไม่ได้

ดวงตาสีเขียวมรกตของเสวียนเมี่ยวโดดเด่นเป็นพิเศษท่ามกลางความมืด รูม่านตาหดแคบเป็นเส้นตั้งสองสาย ขอบม่านตาสีเขียวเรืองรัศมีสีทองจาง ๆ

สายตาของนางจับจ้องไปยังสิ่งมีชีวิตจากการปนเปื้อนมลทินที่ยังคงหลั่งไหลเข้ามานอกเขตแดน ส่วนหางกำลังแกว่งไปมาซ้ายขวาอย่างเป็นจังหวะ

ราวกับรับรู้ถึงสายตาของนาง เสวียนเมี่ยวจึงละสายตาจากนอกหน้าต่างแล้วหันกลับมามองใบหน้าของถงเชวี่ย

ในดวงตาเรียวตั้งคู่นั้นมีเพียงการพินิจอย่างสงบนิ่ง

ชั่วขณะนั้นสมองของถงเชวี่ยพลันว่างเปล่า กว่าจะได้สติ แผ่นหลังก็ชุ่มไปด้วยเหงื่อบาง ๆ และขนทั่วร่างลุกชัน