บทที่ 36: ไม่สามารถควบคุมพืชได้หรือ

บทที่ 36: ไม่สามารถควบคุมพืชได้หรือ

“ท่านแม่...” ในที่สุดนางก็เค้นเสียงที่ขาดห้วงออกมาได้ ราวกับลมหายใจแรกของคนจมน้ำหลังโผล่พ้นผิวน้ำ “ท่านแม่—”

“ไม่เป็นไรแล้ว... แม่ไม่เป็นไรแล้ว” เบนิตาลูบแผ่นหลังของเฟยหลินครั้งแล้วครั้งเล่า สะบักที่นูนเด่นราวกับปีกสองข้างซึ่งยังเติบโตไม่สมบูรณ์ กลับต้องแบกรับภาระดูแลมารดา

ในที่สุดเฟยหลินก็ร้องไห้ออกมา ราวกับเขื่อนพังทลายลงในฉับพลัน นางร้องไห้อย่างไร้ระเบียบ น้ำมูกน้ำตาเปรอะเปื้อนไปทั่วใบหน้า ทว่ามือเล็ก ๆ ยังคงกำเสื้อของมารดาไว้แน่น ไม่ยอมปล่อย

เดิมทีอูเหยายังคงครุ่นคิดถึงการปรับปรุงแบบแผนเวท ทว่าเมื่อเสียงร้องไห้โหยหวนดังขึ้น นางก็สะดุ้งอยู่กับที่ ก่อนก้าวไม่กี่ก้าวไปยังห้องด้านนอกและเห็นเฟยหลินร้องไห้จนดูน่าเวทนา