บทที่ 34: ให้ที่พักพิงแก่แม่มด

บทที่ 34: ให้ที่พักพิงแก่แม่มด

เบนิตาถูกนำตัวขึ้นศาลด้วยข้อหา “ให้ที่พักพิงแก่แม่มด” นางต้องยืนอยู่ในศาลนานถึงสี่ชั่วโมง โดยไม่ได้รับอนุญาตให้กล่าวแม้เพียงคำเดียว

มารดาใช้ความตายบีบบังคับบิดาให้ยอมสละทรัพย์สินที่ครอบครัวเตรียมไว้จัดงานแต่งให้บุตรชายคนเล็ก กว่าจะเปลี่ยนโทษประหารของนางเป็นการเนรเทศได้สำเร็จ

มารดายัดนางขึ้นรถม้าออกจากเมืองในคืนนั้นทันที ฝากเฟยหลินที่ร้องไห้งอแงไม่หยุดไว้กับนาง แล้วสอดห่อสัมภาระเข้าไว้ในอ้อมแขนของนาง

มือคู่นั้นทั้งร้อนผ่าวและเต็มไปด้วยหนังด้านจากการทำงาน กำข้อมือของนางไว้แน่นจนแทบจะหลอมรวมตัวนางกลับเข้าไปในกระดูกและสายเลือดของตนเอง