กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 202 สละกายเข้าสู่เกม ดวงจิตวิญญาณหลอมรวม
“ตูม!”
“ครืน!”
ศิลายักษ์สั่นสะเทือน เศษหินร่วงกราวลงมา
ทว่าไม่มีผู้ใดในถ้ำสนใจ สายตาของทุกคนจับจ้องร่างมนุษย์ที่กลายเป็นรูปสลักน้ำแข็งไปอย่างสมบูรณ์
สือเส้าเจียนพิงผนังถ้ำ ใบหน้าซีดเผือดยิ่งกว่าไอเหมันต์บนกายชิวเซิง เมื่อมองศัตรูคู่แค้นที่ไม่นานก่อนยังร่วมต่อสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กับตน ทั้งยังมีฝีมือเหนือกว่าตนอยู่ราง ๆ บัดนี้กลับมีพลังชีวิตริบหรี่ราวชีวิตราวเปลวเทียนกลางวายุ ความสิ้นหวังอันเหลือเชื่อและซับซ้อนก็พลันถาโถมขึ้นในใจ
ยาหมดแล้ว
ท่านพ่อ จะทำอย่างไรดี?
เหวินไฉคุกเข่าอยู่บนพื้น ชายหนุ่มผู้ขี้ขลาดและหวาดกลัวเรื่องยุ่งยากเป็นนิจยามนี้กลับไม่ได้ร้องไห้ เขาเพียงกัดริมฝีปากแน่น น้ำตาคลอหน่วย อดกลั้นไม่ให้มันร่วงลงมา