เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 172 ข้าเต็มใจเอง ขอเพียงศิษย์น้องหญิงต้องการ ไม่ว่าสิ่งใดข้าก็มอบให้
ราตรีมืดมิดดุจหมึก ภายในโถงฉือกูจี้ซื่อถังกลับสว่างไสวด้วยแสงโคม
เมื่อจัดการครรภ์มารได้แล้ว ทุกคนต่างราวกับถูกสูบพลังชีวิตและเรี่ยวแรงไปจนหมด เหน็ดเหนื่อยอ่อนล้าอย่างยิ่ง
เหวินไฉไร้ประโยชน์ที่สุด เขาทิ้งตัวลงบนเก้าอี้ไท่ซืออย่างหมดเรี่ยวแรง พลางครางหงิง ๆ นวดขา รู้สึกว่าหลังวิ่งไปมาหลายรอบ ขาของตนแทบไม่ใช่ของตนอีกต่อไป
ลุงจิ่วมีสีหน้าเคร่งขรึม นั่งหลังตรงอย่างสำรวม ใช้ผ้าป่านสะอาดผืนหนึ่งเช็ดอาวุธเวทล้ำค่าของตนซ้ำแล้วซ้ำเล่า แสงสีทองจาง ๆ ที่ไหลเวียนอยู่บนตัวกระจกปากั้วสะท้อนเข้าดวงตาลึกล้ำของเขา ไม่มีผู้ใดรู้ว่าเขากำลังคิดสิ่งใด
บรรยากาศค่อนข้างอึมครึม
และจุดศูนย์กลางของบรรยากาศนั้นก็คือชิวเซิงกับหลินซุ่ยซุ่ยที่ยืนเคียงกัน
ทั้งสองต่างเงียบงัน แม้แต่สายตาก็ยังจงใจหลบเลี่ยงไม่สบกัน
ทว่าความเข้าใจอันคลุมเครือและความกำกวมที่เกิดจากการร่วมผ่านแดนมายาเป็นตาย เคยพัวพันกันในห้องหอม่านแดงและถนนยาวแดงขาว กลับราวกับน้ำผึ้งเหนียวข้น กวนบรรยากาศโดยรอบให้หวานเลี่ยนขึ้นมา
“แค่ก!”