กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 150 จุมพิตหนึ่งครา วิชาอสนีสำเร็จขั้นยิ่งใหญ่!
เศษหินปลิวว่อน ชิวเซิงชกกำแพงถ้ำอันแข็งแกร่งเข้าเต็มแรง ข้อนิ้วพลันมีเลือดซึมออกมาเป็นสาย เขากลับไม่รู้สึกเจ็บแม้แต่น้อย เพียงจ้องมองมือข้างที่ไม่ได้เรื่องของตนเขม็ง แววตาเต็มไปด้วยความท้อแท้และหงุดหงิด
อัสนีที่มากพอจะเผาผลาญภูตผีให้มอดไหม้ หายวับไปไร้ร่องรอยราวภาพลวงตาที่ปรากฏเพียงชั่วพริบตา ในยามที่เขาต้องการมันมากที่สุด
ความรู้สึกไร้พลังเช่นนี้ทำให้สิ้นหวังยิ่งกว่าตอนเผชิญหน้ากับภูตผีนับร้อยรุมโจมตีเสียอีก
เขาไม่ยอมเชื่อ ลองประสานมุทราอย่างเงอะงะอีกครั้งตรงหน้าอก ปากบริกรรมพึมพำว่า “ไท่ซ่างเหล่าจวิน เร็วดั่งบัญชาฟ้า… อัสนีฝ่ามือ จงสำแดง!”