กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 147 ข้า… คนในบ้านล้วนเป็นผีหรือ?
เทศกาลสารทกลางฤดูร้อนมาเยือน
จวนสกุลชิวที่ปกติคึกคักที่สุดในทุกปี กลับอบอวลด้วยบรรยากาศประหลาดเกินบรรยายในปีนี้
ภายในจวนประดับประดาด้วยโคมไฟ ทว่าที่แขวนอยู่กลับมิใช่โคมแดงมงคล หากเป็นโคมสีเขียวซีดทีละดวง แสงเขียวเรืองรองสาดส่องใบหน้าบ่าวไพร่จนไร้สีเลือด ราวกับเพิ่งถูกช้อนขึ้นมาจากน้ำ
ที่ชวนขนลุกยิ่งกว่าคือ บ่าวไพร่ทั้งชายหญิง เด็กและคนชรา ต่างแต้มชาดแดงฉานสองก้อนบนแก้มอย่างไม่เข้ากันอย่างยิ่ง ประกอบกับท่าทางแข็งทื่อดุจหุ่นเชิด พวกเขาดูราวกับตุ๊กตากระดาษทั้งเรือนที่ถูกชักใย กำลังแสดงละครใบ้ชวนขบขัน
ชิวเซิงก้าวพ้นประตูห้องมาเพียงก้าวเดียว ก็แทบถูกสุนทรียะ “ล้ำสมัย” นี้ทำเอาเอวเคล็ด