เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 144 กำแพงผีหลอก? ฮูหยินเตะทีเดียวพัง นักฆ่าสงสัยชีวิตอยู่ตรงนั้น
แสงจันทร์ดุจสายน้ำ ถนนสายยาวเงียบสงัด
ชิวเซิงกับหลินซุ่ยซุ่ยเดินเคียงกันบนทางปูหินเขียวที่มุ่งกลับจวน สายลมยามค่ำคืนพัดพาไอเย็นมาเล็กน้อย แต่ไม่อาจดับความร้อนรุ่มในใจเขาได้
ในหอชุ่ยอวิ๋น หลินซุ่ยซุ่ยโต้วาทีจนเหล่าบัณฑิตพากันจนมุม ตอกหน้าพวกผู้มีพรสวรรค์ที่ยกตนว่าเจ้าสำราญจนหน้าแดงก่ำ ส่วนตัวเขาเองก็ทุ่มเงินก้อนโตในช่วงเวลาสำคัญ ทำให้ทั้งห้องโถงเงียบกริบ ประกาศความเป็นเจ้าของอย่างองอาจ
เมื่อนึกย้อนถึงฉากนั้น ก็รู้สึกสบายไปทั้งเนื้อทั้งตัว
ชิวเซิงอดเหลือบมองหลินซุ่ยซุ่ยที่อยู่ข้างกายไม่ได้ ภายใต้แสงจันทร์ เส้นสายด้านข้างใบหน้าของนางดูอ่อนโยน ปราศจากความโอหังอย่างเมื่อกลางวัน เพิ่มความสงบเงียบขึ้นมาหลายส่วน
เขากระแอมในลำคอ ทว่าน้ำเสียงยังคงกวนประสาทเช่นเดิม “วันนี้ถือว่าเจ้าแสดงได้ไม่เลว ไม่ทำให้ข้าผู้นี้เสียหน้า”
หลินซุ่ยซุ่ยชะงักฝีเท้า เหลือบมองเขาอย่างเฉียง ๆ จงใจเดินช้าลง แล้วขยับเข้าไปใกล้