กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 134 ปราณอำมหิตแดงขาวปะทะกัน
ฟ้าสางพอดี หมอกยามเช้ายังสลายไปไม่หมด
ข้างจักรยานคานสูงคันหนึ่งที่ขัดจนเงาวับ ชิวเซิงกำลังผูกเบาะนุ่มหนาหนักไว้บนเบาะหลัง
หลินซุ่ยซุ่ยกอดถุงอาคมยืนอยู่ข้าง ๆ มองท่าทางเงอะงะและตั้งใจของเขา มุมปากก็ยกขึ้นโดยไม่รู้ตัว
“ศิษย์พี่ ไม่ต้องลำบากถึงเพียงนี้หรอก”
“หุบปาก” ชิวเซิงไม่แม้แต่จะเงยหน้า เขาผูกปลายเชือกจนแน่นสนิท ตบเบาะนุ่มสองสามที ก่อนลุกขึ้นยืนอย่างพอใจ “ร่างกายเจ้าอ่อนแอจนกระดูกแทบโผล่ ขี่กระเทือนตลอดทางไปถึงตัวเมือง มีหวังได้หมดเรี่ยวแรงไปครึ่งชีวิต”
พูดจบ เขาก็ถอดเสื้อนอกที่ยังอุ่นจากร่าง สวมคลุมไหล่ให้หลินซุ่ยซุ่ยโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง
“สวมเสีย ลมบนเขาแรง”