กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 118 ชิวเซิงกับเหวินไฉช่างเป็นบุตรกตัญญูอย่างแท้จริง
ภายในลานบ้าน ชิวเซิงกับเหวินไฉแอบกระซิบกระซาบอยู่ด้วยกัน ราวกับภูตพังพอนเหลืองสองตัวที่กำลังลอบขโมยไก่
“ศิษย์พี่ เรื่องนี้... เชื่อถือได้หรือ?” ในใจเหวินไฉรู้สึกหวั่น ๆ ใบหน้าดำทะมึนของอาจารย์ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวไม่ยอมจาง
ชิวเซิงกดเสียงต่ำ เกลี้ยกล่อมอย่างมีชั้นเชิง “เหวินไฉ ต้องมองการณ์ไกลเข้าไว้! ลองคิดดูสิ ขอเพียงอาจารย์อาเจ้อกูได้เป็นอาจารย์หญิงของพวกเรา ต่อไปไก่ย่างจากหอเมามายเซียนก็อยากกินเมื่อใดได้กินเมื่อนั้นจริงหรือไม่?”
ลูกกระเดือกของเหวินไฉขยับขึ้นลง ดวงตาพลันสว่างวาบ
“แล้วต่อไปถ้าจะซื้อขนมกุ้ยฮวา...”
“มีให้กินไม่ขาด!” ชิวเซิงตอบอย่างหนักแน่น