เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 116 อายุขัยเพิ่มพรวดพราด เคล็ดวิชาบำเพ็ญคู่
ฟ้าเพิ่งสาง ลานในโรงหมอฉือกูจี้ซื่อถังก็มีเสียงสูดปากกลั้นความเจ็บปวดดังขึ้น
ชิวเซิง เหวินไฉ และหลินซุ่ยซุ่ยยืนเรียงกัน ย่อตัวลงท่าม้าศึก ขาทั้งสองข้างสั่นระริกราวกับตะแกรงร่อน
ลุงจิ่วไพล่มือไว้ด้านหลัง ดุจเทพหน้าดำ เดินไปมาข้างหน้าทั้งสาม ทุกย่างก้าวเหยียบย่ำลงบนเส้นประสาทที่ขึงตึงของพวกเขา ใบหน้าของเขาดำยิ่งกว่าแผ่นโลงเก่าแก่ที่สุดในโรงพักศพเสียอีก
“ยืดเอวให้ตรง! ยกมือให้เสมอกัน! ใครกล้าสั่นอีก ข้าจะเพิ่มเวลาเป็นเวลาหนึ่งก้านธูป!”
เหงื่อของเหวินไฉไหลพรั่งพรูราวกับไม่ต้องจ่ายเงิน ริมฝีปากซีดขาว เขาคร่ำครวญเสียงเบา “ศิษย์พี่ ข้า...ขาของข้าไม่ใช่ของข้าแล้ว...”
ชิวเซิงกัดฟัน ไม่สนใจเขา หางตาของเขาคอยชำเลืองมองหลินซุ่ยซุ่ยที่ยืนอยู่ข้างกาย
สายลมยามเช้าเย็นเยียบ พัดจนเสื้อผ้าบางเบาของหลินซุ่ยซุ่ยแนบลำตัว เผยให้เห็นรูปร่างผอมบางเกินควร ใบหน้าน้อยซีดเผือด ริมฝีปากถูกกัดจนไร้สีเลือด ร่างกายโงนเงนใกล้พังทลาย ราวกับอีกประเดี๋ยวก็จะล้มลง
ชิวเซิงขมวดคิ้วอย่างสงบนิ่งไร้อาการ แล้วขยับตำแหน่งเล็กน้อย ใช้ร่างสูงใหญ่ของตนบังลมโกรกที่พัดผ่านลานให้หลินซุ่ยซุ่ยอย่างมิดชิด
หลินซุ่ยซุ่ยสัมผัสได้ถึงไออุ่นที่แผ่มาจากข้างกาย ร่างที่เกร็งอยู่พลันผ่อนคลายลงโดยไม่รู้ตัวเล็กน้อย และเอนเข้าหาแหล่งความร้อนนั้นอย่างแผ่วเบา