เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 66 กอดศิษย์พี่ไว้ไม่ยอมปล่อย แบตเตอรี่มีชีวิตคนนี้ ข้าขอล็อกไว้ทั้งชีวิต
ริมหาดแม่น้ำเต็มไปด้วยซากความวุ่นวาย กลิ่นคาวเหม็นเข้มข้นจนชวนให้รู้สึกเหมือนถูกหมักจนเข้าเนื้อ
“อ้วก——!”
เสียงขย้อนอย่างรุนแรงฉีกความเงียบงัน เหวินไฉงอตัวเป็นกุ้งตัวใหญ่ที่ต้มสุกแล้ว แทบอยากจะอาเจียนไส้ออกมาให้หมด น้ำสีดำเฮือกสุดท้ายพุ่งลงบนพื้นโคลน ปนกับสาหร่ายที่ยังย่อยไม่หมดอีกสองสามเส้น
เขาทรุดแผ่อยู่บนพื้น น้ำมูกน้ำตาเปรอะเต็มใบหน้า ชี้ฟ้าร้องไห้คร่ำครวญ “ศิษย์พี่! เมื่อครู่ข้าเห็นท่านยายทวดจริง ๆ นะ! ในท้องสัตว์ประหลาดตัวนั้นลื่นเมือกไปหมด น่าขยะแขยงยิ่งกว่าหมักดองผักเค็มในไหของอาจารย์มาสามปีเสียอีก!”
“ศิษย์น้องหญิง…”
ชิวเซิงใช้ทั้งมือทั้งเท้าคลานเข้าไป นิ้วมือสั่นระริกยื่นไปจ่อใต้จมูกนาง
ลมหายใจแผ่วเบาพ่นลงบนปลายนิ้ว ร้อนจนเขาเกือบชักมือกลับ
ยังมีชีวิตอยู่