เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 61 ชิวเซิงหึงจนฟาดไหน้ำส้มสายชู ศิษย์น้องหญิงของข้า มีเพียงข้าที่คุ้มครองได้
เจียเล่อยกยันต์เหลืองแผ่นนั้นค้างไว้กลางอากาศ มือแข็งทื่อ ใบหน้าหล่อเหลาเรียบร้อยเต็มไปด้วยความงุนงง เขาเพียงเห็นสีหน้าศิษย์น้องหญิงไม่สู้ดี จึงอยากช่วยสักหน่อย เหตุใดบรรยากาศถึงได้แปรเปลี่ยนเป็นประหลาดเช่นนี้?
ที่มุมห้อง เหวินไฉพิงเสาแทบถลนตาออกจากเบ้า เขามองท่าทีราวแม่ไก่ปกป้องลูกของศิษย์พี่ตน แล้วมองเจียเล่อที่มีสีหน้างุนงง สุดท้ายสายตาก็ไปหยุดอยู่ที่หลินซุ่ยซุ่ย ซึ่งถูกชิวเซิงคุ้มกันไว้ด้านหลัง
เขาขยิบตาหยีคิ้ว ทำปากไร้เสียงส่งคำสองคำให้ชิวเซิง:
หึงแล้ว!
หางตาชิวเซิงเหลือบเห็นเข้า เส้นเอ็นตรงขมับกระตุกวูบ หากอาจารย์อาไม่อยู่ตรงนี้ เขาคงถีบอีกฝ่ายไปแล้ว
“แฮ่ม”
เสียงกระแอมแห้ง ๆ ดังขึ้น ทำลายความอึดอัดที่ชะงักงัน
นักพรตสี่เนตรเอนกายอยู่บนเก้าอี้ไท่ซือ ประคองถ้วยชาไว้ สายตาหลังเลนส์กวาดมองผู้เยาว์ทั้งสามไปมา มุมปากยกเป็นรอยยิ้มขบขันประหนึ่งมองทะลุทุกสิ่ง