เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 59 ตอนพิเศษ หากไม่ชอบสามารถข้ามได้
ราตรีมืดดำดุจหมึก แสงเทียนในห้องเก็บศพของโรงพักศพไหววูบ เงาโลงศพที่เรียงรายเป็นแถวทอดยาวเฉียงไปบนพื้น
ชิวเซิงนั่งอยู่ริมเตียงโดยเปลือยท่อนบน แผ่นหลังแน่นกำยำยังมีเหงื่อเกาะพราว สะท้อนแสงสีทองแดงใต้แสงไฟสลัว ในมือเขากำขวดยาทาแก้ฟกช้ำที่หลินซุ่ยซุ่ยยัดเยียดให้ คิ้วขมวดจนเป็นรอย “สามขีด”
ขวดอุ่น ๆ ยังหลงเหลือไออุ่นจากฝ่ามือของสตรีผู้นั้น
“ไร้เหตุผลสิ้นดี…” ชิวเซิงพึมพำ พยายามบิดฝาขวด แต่เพิ่งออกแรงที่นิ้ว ภาพเหตุการณ์เมื่อตอนกลางวันก็ผุดขึ้นในหัวอย่างห้ามไม่ได้—แววตาใสกระจ่างไร้เดียงสาของเด็กสาว กับคำพูดนุ่มนวลแต่ชวนให้คนแทบขาดใจ “ศิษย์พี่ ปราณไฟของท่านแรงเกินไปแล้ว”
“ปัง”
เขาวางขวดยาแรง ๆ ลงบนโต๊ะข้างเตียง แล้วหงุดหงิดจนยกมือขยี้ผม
จิตใจสงบลงไม่ได้เลย
เพียงหลับตา ภาพวิชาตัวเบาที่ว่องไวราวภูตผีของนางก็ปรากฏขึ้น ตามด้วยมือเล็ก ๆ ที่กดลงบนกลางอก ทำให้เลือดทั่วกายเขาไหลย้อน ความรู้สึกนั้นชัดเจนเกินไป แม้ผ่านไปหลายยาม ผิวตรงหน้าอกก็ยังราวกับถูกเหล็กร้อนนาบ ปวดแปลบ ๆ และซ่านวาบจนแทบทนไม่ไหว
“ก๊อก ก๊อก”