กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 54 เพื่อเอาชีวิตรอด ข้าจึงเปิดไพ่หมดหน้าตัก
นั่นคือสิ่งใด?
รูม่านตาของชิวเซิงหดวูบ จ้องกระบี่ไม้ท้อในมือเขม็ง
บนตัวกระบี่ แสงทองหยางบริสุทธิ์อันอ่อนโยนซึ่งเคยส่องประกายอยู่ได้เลือนหายไปแล้ว แทนที่ด้วยประกายกระบี่สีดำทองยาวสามฉื่อที่วูบไหวไม่แน่นอน
นั่นมิใช่ปราณเที่ยงธรรมอันยิ่งใหญ่ของลัทธิเต๋าสายดั้งเดิม ยิ่งมิใช่แสงอันสงบสุขที่ช่วยเหลือสรรพสัตว์ของพุทธศาสนา
มันคือกลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวชนิดหนึ่ง…ทั้งกร้าวแกร่ง พิสดาร และคมกริบ ราวกับตัดขาดทุกสรรพสิ่งในใต้หล้าได้
พลังนี้ทั้งคุ้นเคยและแปลกหน้า ไหลจากด้ามกระบี่เข้าสู่แขน ทำให้กล้ามเนื้อที่สั่นระริกเพราะหมดเรี่ยวแรงกลับเกร็งแน่นขึ้น ทว่าความรู้สึกที่ตามมากลับเป็นความสั่นสะท้านจากห้วงลึกแห่งดวงจิตวิญญาณ