กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 52 เหวินไฉล็อกคอชิวเซิง
ครืน—!
ประตูไม้ไผ่ที่เดิมทีก็ไม่แข็งแรงอยู่แล้ว ระเบิดเป็นรูโหว่ใหญ่
เศษไม้กระจายว่อน กลิ่นหอมหวานเลี่ยนจนชวนคลื่นไส้ซึ่งอบอวลอยู่ในเรือนไม้ไผ่ พลันถูกลมเย็นยามค่ำพัดสลายไปในชั่วพริบตา
ชิวเซิงถีบบานประตูที่แตกหัก ก่อนพุ่งทะยานเข้ามาราวกับเสือดาวคลั่ง
ภายในห้องมืดสลัว มีเพียงแสงเงาจากเทียนแดงที่วูบไหว เหวินไฉนอนพังพาบอยู่บนเก้าอี้ไท่ซือ ศีรษะเอียงไปด้านหนึ่ง น้ำลายตรงมุมปากไหลเปียกเสื้อไปครึ่งซีก เสียงดังสนั่นจากภายนอกหาได้ทำให้เขามีปฏิกิริยาไม่
เบื้องหน้าเหวินไฉ หญิงที่ชื่อมุกมรกตผู้นั้นมีนิ้วเรียวยาวเดิมทีขาวดุจต้นหอม บัดนี้กลับยืดยาวขึ้นสามชุ่น เล็บดำงองุ้มราวรากไม้เก่าแก่แห้งเหี่ยว กำลังค้างอยู่เหนือกระหม่อมของเหวินไฉเพียงหนึ่งชุ่น!