เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 25 แอบอาศัยปราณหยางกลางลาน ข้าถือฝูงชนเป็นอาหารบุฟเฟต์
สามวันต่อมา ณ ลานกลางเมืองของตระกูลเริ่น
เวทีงิ้วสร้างสูงตระหง่าน แทบจะบดบังดวงตะวันเสียมิด เบื้องล่างผู้คนเบียดเสียดดำทะมึนเป็นผืนใหญ่ ราวกับเพิ่งเปิดฝาหม้อนึ่ง ไอร้อนระคนกลิ่นเหงื่อและแป้งร่ำพุ่งขึ้นมาไม่ขาดสาย
บนเวที ตัวงิ้วฝ่ายบู๊ตีลังกาพลิกตัว เสียงฆ้องกลองและเครื่องดนตรีดังประสานแน่นขนัด สะเทือนจนหัวใจผู้คนสั่นไหว
หลินซุ่ยซุ่ยหลบอยู่ตรงมุมที่ไม่มีใครสังเกตเห็นที่สุด หรี่ตาลงครึ่งหนึ่ง คล้ายแมวเกียจคร้านที่กำลังอาบแดด
ยิ่งรอบข้างอึกทึก ปราณโกลาหลที่ติดขัดอยู่ในกายของนางกลับยิ่งไหลเวียนได้คล่องขึ้น นับถอยหลังที่เดิมทีเร่งรัดชีวิตอยู่ในห้วงความคิด บัดนี้เดินช้าลงอย่างเห็นได้ชัด ราวกับเฟืองขึ้นสนิม หมุนแต่ละรอบยังต้องออกแรง
ความรู้สึกนี้สบายยิ่งกว่ากลืนโอสถวิเศษใด ๆ เสียอีก
[มาถูกที่แล้ว หากต้องหลบอยู่ในที่ร่มเย็นของโรงพักศพทุกวัน ร่างกายข้าคงอยู่ไม่ถึงตอนจบแน่]
ขณะที่นางกำลังคิดว่าต่อไปควรซื้อบัตรรายปีของโรงงิ้วดีหรือไม่ จู่ ๆ เบื้องหน้าก็มืดวูบ
มือใหญ่กร้านเต็มไปด้วยตาปลาเอื้อมแทรกเข้ามา ในมือถือขนมน้ำตาลปั้นที่น้ำเชื่อมยังหยดติ๋ง ๆ ยื่นมาจ่อปากนางอย่างแข็งกระด้าง