กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์เถื่อน
ตอนที่ 348 กองทัพมารับตัว
เมื่อรถแล่นมาถึงเมืองชั้นนอก ฟ้าก็มืดสนิทแล้ว ตัวรถไม่อาจแล่นไปถึงถ้ำภูเขาได้โดยตรง ทว่าหลินเซียวพยายามขับไปข้างหน้าให้ได้มากที่สุด เสบียงมีมากเกินไป หากระยะทางไกลเกินไปจะขนถ่ายสินค้าไม่สะดวก
หลินเวยรออยู่แถวถ้ำภูเขาแล้ว หลินจ้านยืนอยู่ในมุมมืด เขายังคงกังวลอยู่บ้างว่าสภาพของตนจะทำให้คนในครอบครัวตกใจกลัว
หลินเซียวเป็นคนแรกที่สังเกตเห็นเขา จึงดับเครื่องแล้วผลักประตูลงจากรถ
“อาจ้าน” เสียงของเขาสั่นเครือ
หลินจ้านสูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะก้าวออกมาจากเงามืด “พี่ใหญ่”
“อาจ้าน อาจ้านของแม่” ฉีฮุ่ยโผเข้าไปกอดเขาไว้ ร้องไห้จนตัวสั่นเทา
มือของหลินจ้านทิ้งลงข้างลำตัว กิ่งไม้ขดม้วนงอ เขาหลับตาลงแล้วยกมือขึ้นตบแผ่นหลังของฉีฮุ่ยเบา ๆ
“แม่ ผมกลับมาแล้ว ขอโทษด้วยที่ทำให้พวกคุณต้องเป็นห่วง”