ตอนที่ 220 ปกป้องอย่างลับ ๆ

ตอนที่ 220 ปกป้องอย่างลับ ๆ

ในที่สุดหลินเวยกับลู่หรานก็ยังคงกินข้าวที่ภัตตาคารเทาเที่ย

ตอนนี้ยังเช้าอยู่ นาน ๆ ทีจะได้ออกมาเดินเล่น หลินเวยจึงอยากอยู่นานขึ้นอีกสักพัก ทั้งสองคนขี่รถจักรยานไฟฟ้าทอดน่องไปอย่างเอื่อยเฉื่อย

หลินเวยเห็นร้านอาหารที่เอกชนเปิดอยู่หลายร้านจริง ๆ แต่เพราะมีร้านของโจวจิ่งเฉิงเป็นบทเรียนสอนใจ ร้านอาหารคุณภาพต่ำไม่กี่ร้านนี้จึงไม่ทำให้หลินเวยรู้สึกอยากเดินเข้าไปเลยแม้แต่น้อย

“มิน่าล่ะภัตตาคารเทาเที่ยถึงขยายใหญ่โตได้ รสชาติดี เมืองบริวารก็มีคนที่ไม่ขาดแคลนเงินเยอะ ต่อให้ราคาสูงก็มีคนกินอยู่ดี แต่ฝีมือทำอาหารของเชฟพวกนี้ ก็ไม่ได้สูงกว่าป้าสะใภ้ใหญ่ของฉันสักเท่าไหร่หรอก”