ตอนที่ 150 เสบียง

ตอนที่ 150 เสบียง

หลินเวยคิดทบทวนไปมา ท้ายที่สุดยังคงตัดสินใจเสี่ยงย้ายสิ่งของบางส่วนในมิติออกไปเก็บไว้ในโกดัง หากครั้งนี้มีของดีเข้ามา ทว่ากลับไม่มีที่เก็บเพราะมิติแน่นเอี้ยด เธอคงเสียดายจนแทบตาย ไม่ว่าอย่างไร ขนกลับมาก่อนค่อยว่ากัน

หลินเวยปล่อยสัตว์กลายพันธุ์หลายตัวออกมาทั้งหมด กองไว้ใต้ซากหมูป่าที่สุมกันเป็นพะเนิน ชั่วพริบตามิติก็ว่างลงไปเกินครึ่ง หลินเวยถึงได้ลงกลอนประตูโกดังใหม่อีกครั้ง

ทว่าเธอเคยคิดถึงความเป็นไปได้สารพัดรูปแบบ แต่กลับคาดไม่ถึงเลยว่าจะได้มาเจอโจวจิ่งเฉิงเล่นไม้โจรปล้นโจร

โจวจิ่งเฉิงก็คิดไม่ถึงเช่นกันว่าจะได้เห็นหลินเวยกับลู่หรานที่นี่ แม้พวกเขาจะสวมชุดป้องกันและสวมหมวกนิรภัย ทว่าเพียงแค่ปราดตาเดียว โจวจิ่งเฉิงก็จำตัวตนของทั้งสองคนได้อย่างชัดเจน

หลินเวยและลู่หรานก็เป็นเช่นเดียวกัน