ตอนที่ 422 น้องชายฝาแฝด

ตอนที่ 422 น้องชายฝาแฝด

เหวินโจ้วแนบหน้ามองผ่านช่องว่างประตูเข้าไปข้างในอยู่ไม่กี่วินาที จากนั้นก็หดตัวกลับมา หมุนตัวพิงกำแพงฝั่งตรงข้าม หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง

“เห็นแล้วเหรอ” เหวินอวี่กระซิบถาม

เหวินโจ้วพยักหน้า ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงหนึ่งครั้ง พูดอะไรไม่ออก

เขาเห็นแล้ว บนเตียงผู้ป่วยมีคนนอนอยู่คนหนึ่ง ใบหน้าขาวซีดราวกับกระดาษ เส้นผมแผ่กระจายอยู่บนหมอน หลังมือติดพลาสเตอร์ หน้าต่างเปิดทิ้งไว้ครึ่งบาน ม่านหน้าต่างสีขาวถูกลมพัดลอยขึ้นแล้วทิ้งตัวลงมา

เขาไม่เคยพบเธอมาก่อน แต่ใบหน้านั้นช่างดูคล้ายพวกเขายิ่งนัก

ไม่ใช่ความคล้ายคลึงของเครื่องหน้า แต่เป็นบางสิ่งที่ลึกซึ้งยิ่งกว่า—ส่วนโค้งของกระดูกคิ้ว เส้นสายของขากรรไกรล่าง รวมถึงสีหน้าเม้มปากแบบนั้นยามหลับตาลง

เหวินโจ้วเคยเห็นสีหน้าแบบนี้บนใบหน้าของผู้เป็นพ่อ

เหวินอวี่ไม่กล้ามอง เขายืนอยู่ข้างประตู หลังแนบชิดกำแพงทางเดิน มือทั้งสองข้างล้วงอยู่ในกระเป๋า กำกระดาษแผ่นเล็กที่ถูกเหงื่อชุ่มจนนิ่มไว้แน่น เขาอยากดู แต่ไม่กล้า เขากลัวว่าพอดูแล้วตัวเองจะก้าวขาไม่ออก

“ไปกันเถอะ” เหวินอวี่พูด