กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์เถื่อน
ตอนที่ 289 สว่างไสวจนชวนให้ใจเต้น
“ฉันคิดว่าการเกี่ยงกันไปมามันน่ารำคาญ ก็เลยเอาไปให้ผู้ป่วยเตียง 12 แล้ว
นั่นเป็นคนชราที่มาจากชนบท ลูกชายไปทำงานต่างถิ่น อยู่โรงพยาบาลคนเดียว กินหมั่นโถวกับผักดองทุกวัน
เขาต้องการอาหารเช้ามื้อนั้นมากกว่าฉัน”
คิ้วของกู้จ้านขยับเล็กน้อย
“ดังนั้น” เหวินเจิงแบมือ “อาหารเช้าของคุณไม่ได้สูญเปล่า แค่เปลี่ยนคนกิน คุณกู้คงไม่ถือสาใช่ไหม”
เธอพูดจบก็มองกู้จ้านด้วยดวงตาเป็นประกาย
มุมปากยังยกขึ้นเล็กน้อย ท่าทางเหมือน ‘คุณคงไม่กล้าดุคนที่กำลังยิ้มให้หรอกใช่ไหม’
กู้จ้านเงียบไปสองวินาที
จากนั้นเขาก็ยิ้ม