ตอนที่ 228 แข่งกับเวลา

ตอนที่ 228 แข่งกับเวลา

คนในที่เกิดเหตุเริ่มปฏิบัติตามคำสั่งของสวีเจ๋อเฉิน

เสียงร้องไห้คร่ำครวญบนซากปรักหักพังค่อย ๆ ถูกแทนที่ด้วยเสียงการขนย้ายอย่างเป็นระเบียบ

จงปินวิ่งเข้ามา พอสวีเจ๋อเฉินเห็นเขา ก็คว้าคอเสื้อเขาไว้หมับ “นายไปตรงนั้น ไปอุ้มเด็กออกมา ฉันจะค้ำคานต้นนี้ไว้”

คานขวางท่อนนั้นพาดเอียงอยู่บนซากปรักหักพัง โดยมีเด็กคนนั้นถูกทับอยู่ข้างใต้

ขาของเด็กติดแน่น ขยับไม่ได้ แต่ยังคงร้องไห้ แปลว่ายังมีชีวิตอยู่

จงปินกลืนน้ำลาย “หัวหน้าหน่วยสวี คานนี้...”

“ฉันค้ำไว้เอง นายรีบเข้า” สวีเจ๋อเฉินมุดเข้าไปใต้คานขวางแล้ว ใช้ไหล่ดันไม้ท่อนหนาหนักท่อนนั้นไว้ เส้นเลือดปูดโปน “เร็ว!”

จงปินหมอบลงไป ใช้มือคุ้ยเศษอิฐข้างขาเด็กออก