ตอนที่ 155 สภาพระยะสูงสุด

ตอนที่ 155 สภาพระยะสูงสุด

นอนแบบนี้มันทรมานเกินไป เหวินเจิงจึงลุกขึ้นมานั่ง

หลังจากพักปรับตัวครู่หนึ่ง เธอก็ขยับคอและไหล่อีกเล็กน้อย จึงค่อยลุกขึ้นยืนจากเก้าอี้

เธอมองดูคนที่อยู่อีกฝั่ง เขานอนหลับดูสงบราบเรียบมาก มือทั้งสองข้างประสานวางไว้ตรงสะดือ

สายตาของเธอเคลื่อนมองต่อไป ก็เห็นว่าเรียวขายาวของเขาวางไขว้กันอยู่

เธออดคิดไม่ได้ว่า ถ้าเขาฝันร้ายขึ้นมาจะวิ่งไหวไหม

ฝีเท้าของเหวินเจิงก้าวไปข้างหน้าอย่างควบคุมไม่ได้ แล้วนั่งยอง ๆ ลงข้างกายเขา จ้องมองใบหน้าของเขา

จะว่าไปแล้ว ใบหน้านี้ชวนให้ละสายตาไม่ลงจริง ๆ

สายตาของเหวินเจิงไล่ตามแนวกระดูกคิ้ว สันจมูก เรื่อยลงมาจนถึงริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันเล็กน้อย