ตอนที่ 139 โล่งใจสุด ๆ

ตอนที่ 139 โล่งใจสุด ๆ

“ฉันไม่ได้เรียกว่าประหม่าสักหน่อย แต่เรียกว่าโมโหต่างหาก

นายลองเอาใจเขามาใส่ใจเราดูสิ ผักกาดขาวสดกรอบที่อุตส่าห์ประคบประหงมเลี้ยงดูมาตั้งหลายปี จู่ ๆ ก็มีคนโผล่พรวดพราดออกมาบอกว่านี่คือที่ดินของบ้านเขา ผักกาดขาวที่โตอยู่บนนั้นก็เป็นของเขาเหมือนกัน

นายจะไม่โมโหเหรอ”

พอพูดคำพูดชุดนี้ออกไป ผู้อำนวยการฟางก็รู้สึกว่าตนเองช่างเฉลียวฉลาดปราดเปรื่องเสียจริง

เหวินเจิงหาวหวอดออกมาอีกรอบ เธอเริ่มจะง่วงนอนจริง ๆ แล้ว จึงคร้านที่จะพูดจาไร้สาระยืดยาวต่อไป “มีคนแบบนี้โผล่มาคนหนึ่งจริง ๆ นั่นแหละ มาบอกกับฉันว่าเขามีเพื่อนแซ่เหวินอยู่คนหนึ่ง ตอนหนุ่ม ๆ เคยเป็นอย่างโน้นอย่างนี้ สรุปใจความสั้น ๆ ก็คือ เขารู้สึกว่าฉันเก่งกาจมาก มีเพียงเพื่อนที่เก่งกาจเหลือล้นของเขาคนนั้นเท่านั้นถึงจะให้กำเนิดลูกสาวแบบฉันออกมาได้ ง่วงมากแล้ว ฉันไปนอนล่ะนะ”

พลันที่พูดจบ เหวินเจิงก็ราวกับแบตเตอรี่หมดเกลี้ยง แม้กระทั่งก้าวเดินยังโซซัดโซเซ