กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์เถื่อน
ตอนที่ 121 เขียนกลอนให้เธอ
ในอดีตเหวินเจิงไม่เคยมีประสบการณ์ถูกกวีสารภาพรักมาก่อนจริง ๆ เธอจึงต้องทนกับความรู้สึกขนลุกซู่เป็นหนังไก่อยู่ครู่ใหญ่
“เดี๋ยว ๆ นายรอก่อน นายเขียนตัวบ้าอะไรของนายมาเนี่ย
พวกเรากำลังอยู่ในวัยหนุ่มสาวงั้นเหรอ
ฉันน่ะกำลังอยู่ในวัยหนุ่มสาวจริง แต่นายดูไม่ค่อยเหมือนเท่าไหร่มั้ง
นายคงจะสามสิบกว่าแล้วใช่ไหม”
สีหน้าของคนผู้นั้นชะงักแข็งค้างไป “ผมเพิ่งจะยี่สิบแปดเองนะ”
“อ้อ งั้นหน้านายคงรีบโตไปหน่อยมั้ง แล้วนี่อะไรลูกกระเดือกอะไรซานจา ถ้าในคอหอยนายมีซานจาติดอยู่ลูกใหญ่ขนาดนั้น ได้เกิดภาวะขาดอากาศหายใจจนตายพอดี”
ภายใต้สีหน้าแข็งค้างของคนผู้นั้น ใบหน้าก็เริ่มเปลี่ยนเป็นแดงระเรื่อขึ้นมาบ้าง “นี่มันเป็นกลวิธีเชิงวาทศิลป์”