กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์เถื่อน
ตอนที่ 117 เรื่องทุบตี เธอก็มืออาชีพ
พอพูดถึงเรื่องราวในตอนนั้นขึ้นมาตอนนี้ เฉินซินโม่ก็อดไม่ได้ที่จะยื่นมือไปบีบแก้มที่เต็มไปด้วยคอลลาเจนของเหวินเจิง
“เธอรู้ไหม ตอนนั้นพอฉันพูดประโยคนั้นจบ เธอกลับมองฉันด้วยสายตาเหมือนมองคนโง่ รู้ไหมว่าในใจฉันรู้สึกแย่แค่ไหน แม้ฉันจะไม่ได้สอบได้ที่หนึ่งของทั้งนครหลวง แต่อย่างน้อยก็ติดหนึ่งในร้อยอันดับแรก ฉันอยู่ห่างไกลจากคนโง่มากเลยนะ”
เหวินเจิงเบี่ยงตัวหลบไปด้านข้าง “ก็มันจริงนี่! พวกเราต่างมีอนาคตที่สดใส ทำไมต้องไปฆ่าคนด้วย ต่อให้จะฆ่าคนจริง ๆ ก็ควรจะเป็นการยืมดาบสังหารคนสิ มีที่ไหนเหมือนอย่างเธอกัน ถกแขนเสื้อขึ้นมาแล้วก็บอกว่าจะช่วยฉันจัดการศพ”
ฉีอันที่ขับรถอยู่ข้างหน้าทั้งอยากหัวเราะ ทั้งรู้สึกหวาดระแวงอยู่บ้าง